Analizując konstrukcję Sportage, można dojść do wniosku, że to typowy samochód rekreacyjno-terenowy, zwany też SUV-em. W gruncie rzeczy cechy tych pojazdów ustanawiał w dużej mierze Sportage pierwszej generacji, produkowany od 1993 r. Nowy model ma więc nadwozie samonośne i dołączalny automatycznie napęd na tylną oś. W normalnych, a więc dobrych, warunkach drogowych napęd z silnika przekazywany jest na koła przednie. Gdy przednie koła zaczną się ślizgać, napęd będzie też automatycznie przekazywany na tylną oś, aż do zaniku poślizgu kół przednich. Mniej doświadczony kierowca może nawet nie zdawać sobie sprawy, czy w danym momencie napęd przekazywany jest na jedną czy na dwie osie. Takie rozwiązanie ma tę zaletę, że napęd na 4 koła ma uchronić przed wpadnięciem w poślizg, o ile zadziała odpowiednio szybko. Jak to jest w Sportage, mają wykazać jazdy próbne. Dołączalny automatycznie napęd nie sprawdza się podczas jazdy po bezdrożach, gdyż zawsze działa z opóźnieniem. Na szczęście w Sportage kierowca może
przyciskiem zablokować międzyosiowy mechanizm różnicowy, co spowoduje, że napęd będzie przekazywany na przednią i tylną oś po połowie (50:50). Ponieważ pamięć ludzka bywa zawodna, przy prędkości 40 km/h blokada mechanizmu różnicowego jest odłączana samoczynnie, co jest odbierane przez komputer sterujący jako wyjazd na utwardzoną drogę. Wówczas układ pracuje w normalnym trybie, przenosząc napęd na przednią oś.