Wyścigi Trabantów

Zmodyfikowane Trabanty z powodzeniem radzą sobie nawet na najtrudniejszych warunkach. Prosta budowa okazuje się bowiem zaletą - ilość części podatnych na uszkodzenia jest wyraźnie mniejsza, a naprawy są proste.

Tylna część nadwozia była stosunkowo lekka, co sprawiało, że przy odrobinie wprawy, Trabanta można było prowadzić efektownymi poślizgami.

Seryjny Trabant nie dawał praktycznie żadnego zabezpieczenia w przypadku uderzeń bocznych, rajdówki dawały gwarancję bezpieczeństwa dzięki rurowej klatce.

Trabanty wyposażone w silniki o mocy 60 KM mogły rozpędać się na prostych do prawie 150 km/h, zaś najmocniejsze odmiany używane w wyścigach górskich przekraczały 180 km/h.

Niezależnie od kraju, Trabant wzbudza zainteresowanie kibiców. Nie jest to jednak uśmiech politowania - lekkie auto na krętych partiach odcinka skutecznie rywalizuje ze znacznie mocniejszymi pojazdami.

Trabant w szarym lub niebieskim kolorze, najczęściej spotykany na polskich drogach, w pastelowych barwach i naklejkach sponsorskich prezentuje się o wiele lepiej.

Karoseria z duroplastu ma niezaprzeczalną zaletę - nie koroduje, co sprawia że wiekowe auto po wizycie u lakiernika wygląda praktycznie jak nowe.

Trabant nawet po większej kolizji mógł wciąż brać udział w zawodach. Nie groźne były mu usterki chłodnicy i nisko osadzonej miski olejowej... Po prostu nie posiadał tych części.

Filigranowa konstrukcja Trabanta sprawiała, że był dość podatny na skręcanie i wyginanie nadwozia po większych skokach lub uderzeniach. Wersje przygotowane do sportu są jednak wyposażane w klatkę bezpieczeństwa, która nadaje odpowiednią sztywność całej karoserii, a jednocześnie poprawia prowadzenie auta.

Zawodnicy startujący w klasach historycznych starają się, by ich pojazd przypomniał jak najmocniej odpowiednik z lat jego świetności. Zmianom ulegają jednak elementy odpowiedzialne za bezpieczeństwo - m.in. fotele, pasy, zawieszenie oraz opony.

Zawodnicy startujący w klasach historycznych starają się, by ich pojazd przypomniał jak najmocniej odpowiednik z lat jego świetności. Zmianom ulegają jednak elementy odpowiedzialne za bezpieczeństwo - m.in. fotele, pasy, zawieszenie oraz opony.

Fińscy kierowcy wyspecjalizowali się w pokonywaniu zakrętów bocznymi poślizgami. Okazuje się, że nawet poczciwy Trabant nadaje się do tego typu jazdy.

Trabant sprawdza się najlepiej na krętych partiach trasy, gdzie decydującą rolę odgrywa zwrotność oraz niewielkie gabaryty pojazdu.

Fanom polskiej motoryzacji przychodzi jedynie żałować, że na trasach rajdów nie sposób dostrzec choćby Syreny. Warto pamiętać, że jendo z nielicznych aut zaprojektowanych w pełni przez polskich inżynierów trafiło nawet na trasy rajdu Monte Carlo.

Trabanty rywalizowały w wielu słynnych rajdach. Można je było spotkać nawet na słynnym rajdzie 1000 Jezior rozgrywanym w Finlandii.

Porównując historyczne zdjęcia Trabantów ze zdjęciami współczesnych rajdówek, trudno nie odnieść wrażenia, że czas zatrzymał się w miejscu.