Pół wieku światowego bestsellera - Toyota Corolla

Pół wieku temu japoński koncern motoryzacyjny rozpoczął produkcję swojego "samochodu dla ludu".
Prawdopodobnie wówczas nikt nie spodziewał się, że niewielki, tylnonapędowy kompakt stworzy taką historię. Do dzisiaj nabywców znalazły już ponad 44 mln tych aut, a co 40 sekund na świecie sprzedaje się kolejny egzemplarz modelu. Corolla jest najpopularniejszym samochodem wszech czasów.

Przygotuj klimatyzację na lato! >>

Toyota Corolla zadebiutowała w październiku 1966 r. w Tokio.
Auto oferowane było z silnikiem benzynowym o pojemności 1,1 l i mocy 60 KM. Przez manualną, czterobiegową przekładnię napędzane były tylne koła. Jego produkcją zajmował się nowowybudowany zakład w Takaoka, a sprzedaż prowadziły specjalnie stworzone dla tego modelu punkty.

Latem 1970 roku wyprodukowano milionową Corollę.
Toyota zaprezentowała drugą generację modelu. Samochód otrzymał 86-konny silnik z rodziny T o pojemności 1,4 litra, opracowany dla Cariny i Celiki. W marcu 1972 roku, Toyota zaprezentowała jeszcze mocniejszą wersję Corolli, ze 115-konnym silnikiem 2T-G ze sportowej Celiki. Model oferowany był w czterech nadwoziach. Nowością było coupé przygotowane z myślą o rosnącym rynku północnoamerykańskim. Już w 1970 roku Corolla była najczęściej eksportowanym japońskim modelem. Do 1974 roku klienci kupili 2,4 mln Corolli drugiej generacji.

*Dzięki przygotowaniu oszczędnych i ekologicznych silników dla Corolli, Toyota mogła z konkurować na światowych rynkach. *
Już w 1974 roku roczna produkcja modelu okazała się większa niż VW Garbusa i japoński model zajął pierwsze miejsce w rankingu najpopularniejszych aut osobowych. Eksport Corolli przekraczał każdego roku 300 tys. aut. W 1975 roku Toyota sprzedała w USA 258 tys. aut i wyprzedziła Volkswagena, jako najpopularniejsza importowana marka.

Trzecia generacja po raz pierwszy otrzymała nadwozia badane w tunelu aerodynamicznym. W ofercie pojawiło się dodatkowe nadwozie z hardtopem, niespotykane wcześniej w tym modelu. Jako pierwsza Toyota otrzymała samoblokujące się pasy ze zwijaczami oraz bezpieczną kolumnę kierownicy. Z przodu i z tyłu auto wyposażono w strefy kontrolowanego zgniotu. Wzmocnienia karoserii zwiększyły masę auta o 40 kg, ale dzięki nim spełniało ono wszystkie normy. Auto sprzedawało się lepiej, niż zakładały plany. Łącznie z fabryk wyjechało 3 755 029 Corolli trzeciej generacji.

W marcu 1979 roku na rynku ukazała się czwarta generacja Corolli.
Auto początkowo napędzane było nowym, benzynowym silnikiem 3A-U. Niestety w pierwszych jego wersjach dochodziło do częstego pękania głowic. Jednostkę szybko zmodyfikowano, uzyskując pożądaną niezawodność. Pod koniec życia modelu, w 1982 roku, Toyota zaoferowała w Corolli silnik wysokoprężny o pojemności 1,8 litra. Model czwartej generacji był ostatnim, który używał silnika K, przygotowanego specjalnie dla tego modelu w 1966 roku. Ostatnie wersje miały pojemność zwiększoną do 1,2 litra oraz zmienione zasilanie i stopień sprężania.

Od samego początku ta Corolla oferowana była w sześciu wersjach nadwozia, jako 2- i 4-drzwiowy sedan, hardtop, coupe, liftback i van. W maju 1982 roku ofertę wzbogaciło kombi. W gamie modelowej cały czas znajdowała się usportowiona wersja napędzana silnikiem 2T-GEU, którą nazwano Levin.

W zaledwie trzy lata - w okresie od 1979 do 1982 roku - Corolla stała się najpopularniejszym samochodem na świecie, wyprzedzając Golfa. W styczniu 1983 roku Corolle wysyłane były do odbiorców w 116 państwach, zaś całkowita liczba wyeksportowanych egzemplarzy sięgnęła 4,73 mln. W marcu tego samego roku łączna produkcja Corolli przekroczyła 10 mln sztuk.

Piąta generacja Corolli trafiła do salonów w maju 1983 roku.
Kryzys paliwowy zniechęcił kierowców do dużych aut. Co więcej, każdy nowy model musiał być oszczędniejszy od poprzedniego. Można było tego dokonać, zmieniając architekturę z tylnonapędowej na przednionapędową.

Samochód trafił do klientów w dziewięciu wersjach nadwoziowych (kolejne dwie wersje: furgon i kombi pochodziły z czwartej generacji) z silnikami benzynowymi o pojemnościach od 1,3 do 1,6 litra oraz 1,8-litrowym dieslem. W 1984, drugim roku produkcji, sedany otrzymały gaźnikowy silnik 1,3 litra z nowej rodziny E, który miał 3 zawory na cylinder. Od lutego 1984 roku Corollę można było wyposażyć w 4-stopniowy automat.

We wrześniu 1986 roku z kalifornijskiego NUMMI (New United Motor Manufacturing, Inc.) wyjechała pierwsza Corolla FX wyprodukowana w USA. Był to przednionapędowy hatchback, podobny do VW Rabbita (czyli amerykańskiego Golfa), napędzany silnikiem 1,6 z jednym lub dwoma wałkami w głowicy.

Główną cechą Corolli szóstej generacji były silniki z dwoma wałkami w głowicy.
Tego typu jednostki, oznaczane z języka angielskiego DOHC (Double OverHead Camshaft), spotykane były wcześniej jedynie w sportowych i wyczynowych samochodach. Toyota zdecydowała się na tak drogi w budowie silnik, ponieważ był to jedyny sposób, aby zapewnić autom wysokie osiągi i jednocześnie małe spalanie.

W marcu 1989 roku Corolla ustanowiła rekord miesięcznej sprzedaży w Japonii z wynikiem 44 tys. aut. Na dodatek kombi z napędem na 4 koła (rozwiniętym z przednionapędowej konstrukcji, choć ze sztywną tylną osią) stało się przebojem, a łączna światowa sprzedaż przekroczyła 100 tys. aut w miesiącu.

Siódma generacja, zaprezentowana w czerwcu 1991 roku, miała większe od poprzedniej wymiary i bogate wyposażenie.
Z wyglądu przypominała model Camry. Okazała się wielkim sukcesem handlowym, łącznie fabryki opuściło 2,4 mln tych aut.

W momencie premiery Corollę oferowano w wersjach sedan i coupé. Wkrótce gama powiększyła się o kombi oraz furgon, a w rok po premierze dołączyły: 3-drzwiowy hatchback i 4-drzwiowy hardtop. Nadwozie, wykonane w znacznej części z odpornych na rdzę blach, otrzymało boczne wzmocnienia w drzwiach, wymagane amerykańskimi normami bezpieczeństwa.

Silniki przejęto z wcześniejszej generacji, choć wszystkie bez wyjątku były wyposażone w elektronicznie sterowany wtrysk benzyny i dwa wałki rozrządu, umieszczone w głowicy. Ich moce różniły się nieco od wcześniejszych wersji, co wynikało z wejścia w życie kolejnych norm czystości spalin, zmuszających konstruktorów do wprowadzania modyfikacji.

Nowe normy bezpieczeństwa spowodowały wzrost masy pojazdu, co kłóciło się z koniecznością redukcji spalania.
Konstruktorzy ósmej generacji modelu rozwiązali tę sprzeczność wprowadzając nowe technologie - wysokowytrzymałą stal i optymalizując przy pomocy komputerów kształt nadwozia. W ten sposób zmniejszyli masę sedana o 50 kg, a coupé o 70 kg. W momencie premiery dostępne były nadwozia w pięciu stylach. W 1997 roku dołączył do nich minivan, Corolla Verso.

Pod maską pracowały znane wcześniej silniki benzynowe i wysokoprężny. Konstruktorzy sięgnęli również po sprawdzone przekładnie ręczne i automatyczne. Dopiero w 1998 roku pojawił się silnik o pojemności 1,8 l i mocy 120 KM. W całości wykonany z aluminium, należał do jednych z najlżejszych w segmencie.

Corolla dziewiątej generacji, jako pierwsza miała stylistykę, opracowaną w europejskim centrum projektowym.
Produkcja modelu ruszyła w Wielkiej Brytanii dopiero w dwa lata po pojawieniu się auta w Japonii.
Auto otrzymało zmodernizowane silniki benzynowe ze zmiennymi fazami otwarcia zaworów. Corolla dziewiątej generacji była ostatnią, wykorzystującą popularny silnik 4A-GE. Zastąpiła go nowa konstrukcja 2ZZ-GE o pojemności 1,8 litra. Miała zmienne fazy otwarcia zaworów ssących i wydechowych, krótki skok i wysoki stopień sprężania. W 2004 roku najsłabszy, 2-litrowy Diesel został zastąpiony przez doładowaną jednostkę o pojemności 1,4 litra.

W 2005 roku na całym świecie sprzedaż Corolli przekroczyła 1,39 mln, a łącznie - od początku istnienia modelu - 30 mln sztuk. Gdy w 2006 roku kończyła się produkcja tej generacji, klienci kupili już w sumie 31,6 mln Corolli.

Model, który pojawił się w sprzedaży w 2006 roku, był tej samej wielkości co poprzednik, jednak zapewniał więcej przestrzeni pasażerom.
Lepsze było także wyposażenie. Na głównym rynku Corolli, w USA, klimatyzacja i odtwarzacz CD były w standardzie. Parkowanie ułatwiała umieszczona w kamera cofania z ekranem w lusterku wstecznym oraz ultradźwiękowe czujniki.
W przeciwieństwie do technicznie bliźniaczego Aurisa, czyli wersji hatchback, 4-drzwiowa Corolla nie trafiła do wszystkich krajów Europy.

Aktualny model urósł w stosunku do poprzednika - ma o 10 cm zwiększony rozstaw osi (do 270 cm).
Więcej miejsca na nogi mają pasażerowie, do 452 litrów wzrosła także pojemność bagażnika, choć tylny zwis skrócono o 2,5 cm.
Nadwozie jedenastej generacji jest bardziej opływowe, jego współczynnik oporu Cx zmalał do 0,27, podczas gdy w poprzedniej wersji wynosił 0,29. Do zmniejszenia zużycia paliwa przyczyniają się nie tylko zmodernizowane silniki, ale też 6-stopniowe skrzynie biegów oraz - nowość w tym modelu - bezstopniowa przekładnia Multidrive S z siedmioma wirtualnymi biegami.

W lipcu 2016 roku, na 50-lecie modelu, Toyota zaprezentowała zmodernizowaną, wyróżniającą się nową stylistyką przodu i światłami diodowymi Corollę. Auto otrzymało także całkowicie nowe wnętrze, z 7-calowym, dotykowym ekranem, wielofunkcyjnym oraz 4,2-calowym wyświetlaczem komputera pokładowego.
W 2015 roku ten model sprzedał się w liczbie 1,34 mln sztuk. Było to o 4,7 proc. więcej niż rok wcześniej. Jest to najlepszy wynik, jaki kiedykolwiek pojedynczy model uzyskał w historii branży motoryzacyjnej. Największe rynki Corolli to USA (0,36 mln) oraz Chiny (0,3 mln), w Japonii sprzedaż przekroczyła 0,1 mln sztuk.

źródło: Toyota/oprac. BC

Przygotuj klimatyzację na lato! >>