Skoda 120S i 120S Rallye: niedoceniani prekursorzy

"Sto-dwudziestki" powstały w odpowiedzi na zmiany przepisów FIA na sezon 1971. Zanik klasy 1150 cm3, na granicy której skutecznie balansował model 110L Rallye, oznaczał dla Skody bezpośrednią konfrontację w znacznie mocniej obsadzonej kategorii 1300 cm3.

Początkowo, poprzez zwiększenie skoku tłoka silnika 1,1 l z 68 do 72mm, uzyskano napęd o objętości 1,2 litra. Z uwagi na brak seryjnego pojazdu wyposażanego w taki silnik, dla potrzeb homologacyjnych (do grupy A2) odmiany sportowej, konieczna stała się budowa określonej liczby egzemplarzy cywilnych. W ten sposób do oferty trafił Typ 728, sprzedawany pod oznaczeniem 120S. Większość pojazdów w tej wersji, skalibrowanej na moc 64KM, zakupiło ministerstwo spraw wewnętrznych i skierowało do służby w VB (Veřejnej Bezpečnosti).

Prócz wspomnianego wyżej, zmodyfikowanego silnika wywodzącego się w linii prostej z agregatu modelu coupe 110R i tym samym wyposażonego w chłodnicę oleju, alternator, podwójny wydech i szereg usprawnień układu tłokowo-korbowego, model 120S mógł pochwalić się naporowym układem chłodzenia.

Chłodnica powędrowała do przodu pojazdu, pas przedni wzbogacono o wloty świeżego powietrza, pokrywę bagażnika - o wyloty ogrzanego. Powiększono zbiornik paliwa, wprowadzono serwomechanizm hamulców i szybkozawór wlewu benzyny.

(fot. zdjęcie producenta)

Homologowane do sportu wersje 120S Rallye posiadały ponadto parę podwójnych gaźników Weber, układ smarowania w systemie suchej miski, ośmiokanałową głowicę i filtr oleju o pełnym przepływie. Z zewnątrz, prócz obręczy z lekkich stopów, dodatkowego oświetlenia oraz braku zderzaków, wyróżniały się zwykle soczystymi odcieniami lakieru i pokrywami malowanymi w kolorze czarnym.

Nieznany fragment historii naszej motoryzacji: Polskie samochody wyścigowe!