Tajniacy, pustynia, zabytki i paliwo za grosze

Ciekawa sprawa. Do północnej Afryki, czyli do Maroka, Tunezji, a nawet do Algierii ludzie jeżdżą na wyprawy samochodami terenowymi praktycznie w każdym sezonie. Natomiast do Libii - nie. Czy to przez legendę chimerycznego przywódcy, echa dawnego embargo oraz zagrożenia Al-Kaidą - jakoś ten kraj na mapie polskich wypraw off-roadowych był białą plamą. Lubię wyzwania i fascynują mnie podróże tam, gdzie jeździ mało osób, więc po kilku miesiącach przygotowań udało mi się zorganizować pierwszą, dużą polską wyprawę na środek Sahary.

(fot. Michał Płoński "Brzyd")

Pierwszego listopada w porcie w Genui spotkało się 11 załóg. Wszyscy bojowo nastawieni, przygotowani, odpowiednio wyposażeni i w dobrym humorze. Po krótkiej odprawie, zaokrętowaniu i całodniowym rejsie wylądowaliśmy w Tunisie, skąd ruszyliśmy w kierunku Trypolisu. Już dojazd do granicy stanowił przygodę, bowiem w jednej "dyskotece" poleciał dyfer, który udało się to dosyć szybko naprawić przy pomocy zapasowej główki. W Libii czekały już na nas nowe tablice rejestracyjne, dokumenty oraz policjant, który jechał z nami przez cały czas i "opiekunowie".

ZOBACZ WIĘCEJ ZDJĘĆ Z WYPRAWY DO LIBII

Tutaj mała dygresja - Libia jest państwem policyjnym, w którym wszyscy o wszystkim wiedzą i wszyscy wszystkich śledzą, podobnie jak dawnej NRD, więc nie zdziwiła nas obecność "misiów". Okazało się jednak, że nasze "misie" są bardzo przyjazne, wesołe i zaciekawione, kto to właściwie przyjechał, bowiem z Polski żadnej ekipy samochodami terenowymi tutaj jeszcze nie było. Na początku chłopaki byli trochę zestresowani, bo gdy zobaczyli wesołych, zgranych ludzi poubieranych w piksle i marpaty z pełnym oporządzeniem, nie bardzo wiedzieli, o co chodzi. Cały czas mieli przecież przed oczami relacje telewizyjne z Afganistanu czy Iraku. Dowcip polegał też na tym, że my wiedzieliśmy, że dwóch z nich dobrze rozumie po polsku (przyznali się jednego dnia, że byli u nas kilka razy), oni wiedzieli, że my o tym wiemy, ale twardo udawali, że naszego języka nie znają. Później, mimo różnych dowcipów, których im nie żałowaliśmy, zaprzyjaźniliśmy się bardzo, bo okazali się normalnymi, wesołymi i inteligentnymi ludźmi, bez żadnych kompleksów "białego człowieka" oraz świadomych ogólnej sytuacji.

(fot. Michał Płoński "Brzyd")

Pierwsze wrażenie Libia robi bardzo pozytywne. W porównaniu z Tunezją jest bardzo bogata i o wiele bardziej ludna. Trąci jednak arabskim socjalizmem, czyli króluje szarzyzna i bylejakość. No, ale jest największa niespodzianka - paliwo kosztuje 1 EUR aż za 10 litrów. Czyli tyle, ile powinno właśnie kosztować! Po zwiedzeniu wspaniałych starówek w Nalucie i Ghadamesie, zabytków wpisanych na listę UNESCO, wyruszyliśmy na pustynię, aby pokonać najdłuższy odcinek bez możliwości tankowania paliwa.

Nie był jakoś specjalnie trudny technicznie, ale zajął nam to trzy dni. Na początku była to hamada Al-Hammra, potem 100 km odcinek wydm Ubari i znów hamada. Samochody sprawowały się znakomicie, poza jednym Patrolem, któremu wybuchł silnik w Ghadamesie i musiał zostać (próby reanimacji w arabskim warsztacie i znajomość rzeczy tamtejszych mechaników to temat na "long funny story"). W Al-Awinat skorzystaliśmy z normalnych pryszniców i zobaczyliśmy pierwsze miasteczko położone na środku pustyni. A że wtedy zaczęło trochę wiać to miejsce zrobiło na nas niezłe wrażenie.